To fiskus ma obowiązek ustalenia miejsca stałego przebywania podatnika

Dodał

daniaMężczyzna wyjechał z Kołobrzegu w 2006 roku i rozpoczął pracę w jednej z duńskich fabryk. W Polsce nie pozyskiwał przychodów, toteż nie składał tutaj rozliczenia, co zaniepokoiło i skłoniło do działania polskie organy podatkowe.

Po opuszczeniu kraju (nawet wymeldował się z mieszkania ojca) mężczyzna nie uzyskiwał w Polsce żadnych przychodów. Od wynagrodzenia, jakie otrzymywał w Danii, w tym kraju został odprowadzony podatek. Wyszedł więc z założenia, że w ojczyźnie nie musi się rozliczać. Tymczasem brak PIT-u wzbudził zainteresowanie fiskusa, który zwrócił się do swojego duńskiego odpowiednika z zapytaniem, czy ów podatnik posiada duński certyfikat rezydencji. Okazało się, że nie. Przy okazji wyszło na jaw, że mężczyzna nie pracował cały czas, lecz w jego zatrudnieniu były przerwy.

Polskie organy podatkowe uznały wobec tego, że jest on nadal polskim rezydentem i jako taki podlega nieograniczonemu obowiązkowi opodatkowania w naszym kraju.

W tym czasie kształt polsko-duńskiej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania był nieco inny niż dzisiaj – będąc polskim rezydentem pracującym za granicą podatnik powinien rozliczyć się w Polsce przy wykorzystaniu metody odliczenia proporcjonalnego. Jest ona związana z tym, że wprawdzie w naszym kraju podatek od dochodu zostaje odprowadzony, ale od należnego podatku trzeba odliczyć podatek należny już zapłacony za granicą. Aktualnie stosuje się metodę wyłączenia z progresją.

Mężczyzna tłumaczył się, że skoro nie mieszka w Polsce, to nie ma obowiązku płacenia tutaj podatków. Najpierw WSA w Szczecinie, a potem Najwyższy Sąd Administracyjny, do których trafiła jego sprawa, podkreślały, że to do obowiązków organów podatkowych należy określenie miejsca pobytu podatnika. Fakt posiadania, lub braku certyfikatu rezydencji w tym przypadku nie jest wystarczający, bo o miejscu zamieszkania podatnika decydują kryteria obiektywne, a nie formalne takie, jak posiadanie certyfikatu rezydencji.

Orzecznictwo: Wyroki NSA z 18 lutego 2016r., sygn. akt II FSK 3704/13, II FSK 3705/13.

Źródło: Dziennik Gazeta Prawna, numer 28 (4175)/2016.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

*

Udowodnij, że jesteś człowiekiem *